Ratiocomm

Een herseninfarct, het zal je maar overkomen. Mijn vrouw overkwam het in oktober 2015. Zomaar uit het niets, zonder waarschuwing vooraf. Nu ruim twee jaar verder kunnen we constateren dat ze er redelijk goed vanaf is gekomen. Al het harde werken, knokken, vallen en opstaan om weer overeind te krabbelen heeft veel gebracht. Maar er is ook veel verloren. Haar leven, en dat van ons gezin, heeft zich moeten aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid. Er zijn zichtbare en minder zichtbare beperkingen, en beperkingen die de buitenwereld nooit ziet of ervaart. Die zijn voorbehouden aan ons, de binnenwereld. Daar waar voorheen een dag te weinig uren had, is voor haar elke dag nu te lang. Hoe de dag door te komen is al een strijd op zich. De vermoeidheid is er, ongrijpbaar en ook onvoorspelbaar, maar altijd met als resultaat dat een dag vroeg ten einde is. Want wat kost het toch ontzettend veel energie om fysiek en mentaal op een redelijk niveau te functioneren. Ook de pijn die inmiddels optreedt bij de spasmen bij de aangedane arm en hand, en de onwillige voet die niet luistert, en het been dat soms niet meekomt… alles kost zoveel meer energie. Terwijl vroeger alles kon. Dat besef met bijhorende frustratie speelt soms ook op. Zeker wanneer je daar onverwacht of keihard mee wordt geconfronteerd. Zoals laatst.

Een WIA keuring na twee jaar ziekte. Haar baan als HBO-V’er gaat niet meer. Verschillende stages in uiteenlopende functies zoals zorgcentralist toonden aan dat werken in de zorg lastig is. Bij de keuring wordt gekeken naar verdiencapaciteit. Met welke werkzaamheden zou ze hetzelfde kunnen verdienen als met 20 uur HBO-V’er? Op zich komen er geen gekke functies uit de computer rollen van de arbeidsdeskundige. Want werken wil ze. Een stuk voldoening en het gevoel er nog toe te doen voor de maatschappij is belangrijk voor haar. Maar wat zegt de keuringsarts? Er zijn een aantal beperkingen wat betreft arbeid, zoals zwaar tillen en nachtdiensten, maar er is geen enkele beperking om 40 uur per week te werken. En daarmee is ze volgens de regels in staat om hetzelfde inkomensniveau te bereiken als met 20 uur werken als HBO-V’er. Kortom, een stempel goedgekeurd.

Dit is voor mijn vrouw een onverwachte en harde klap in het gezicht. Het gevoel hebben er nog toe te doen gaat ook samen met erkenning van haar beperkingen. Uiteraard gaan wij nu in beroep. Een procedure die haar zwaar zal vallen emotioneel.

Professioneel gezien is de rollercoaster waar wij nu al een behoorlijk tijd inzitten voor mij een niet aflatende stimulans om de best mogelijke trombosezorg in Nederland te faciliteren. Mijn eigen ‘Why’ van de Golden Cirkel van Sinek is nog nooit zo helder geweest.

Xander Schurink

Dit artikel is geschreven door: Xander Schurink

Terug naar nieuwsoverzicht